COLUMN – Stilte in de stad

 in Columns, Levenskunst

Stilte in de stad

Een zaterdag. Ik fiets over het nieuwe rode asfalt over de Mauritskade. Het is half tien in de ochtend. Geen auto’s, geen scooters, geen fietsers. Wel een reiger op een tak van de treurwilg en een lachende Anne Frank in felle kleuren op een bunker. Waar is iedereen? En waar zijn de uitlaatgassen?

Een zondag. Ik ben op de Cruqiusweg. ‘Pas op! Uitrit bouw 2’ roept het gele bord. Bouwhekken omheinen zandvlaktes. Een hijskraan in het groen van de firma ‘voorbij’ prijkt omhoog. Een meterslange rode slang is gedrapeerd over het zand. Het is een warme oktobermiddag. Ik hoor in de verte het geruststellende geluid van een varend vrachtschip, het getingel van het touw tegen de vlaggenmast. Een Canta probeert tevergeefs te starten. Wat is het hier stil.

Praten over de drukte in de stad is zoiets geworden als praten over het weer. Het voordeel is dat je het vaak met elkaar eens bent. Over de bierfiets – verboden in het centrum en nu te vinden in oost. Over Engels als voertaal en de geur van wafelwinkels. Het nadeel is dat je jezelf hoort praten en denkt: ben ik nu zo iemand geworden die vindt dat vroeger alles beter was?

‘Het is stil op straat’ is een boek van fotograaf Hugo Lingeman. Zijn zwart-wit foto’s van Amsterdamse straten en pleinen voelen vertrouwd en o zo vreemd. Want waar zijn de mensen? De Ringdijk zonder de hondenuitlaters, het Javaplein met een leeg terras, de Linnaeusstraat zonder tram. Lingeman laat zien wat er overblijft van de stad als de mensen er niet meer zijn.

Amsterdam wordt iedere dag weer iets drukker – en toch verbaas ik me vaker over de stilte van de stad. Net zoals er steeds meer gebouwen bij komen die het uitzicht belemmeren en ik meer horizonnen zie. Het lijkt steeds vaker Koningsdag en ik ontdek meer lege plekken.

Er zijn pleinen waar ik niet meer kom, cafés die ik niet meer bezoek. Ik kies niet meer voor de kortste fietsroutes en ik rijd nu wel eens een doodlopende straat in. Ik vind het niet meer erg als ik in het weekend ergens vroeg moet zijn in Amsterdam en misschien word ik ooit nog eens een ochtendmens. Ik hoop dat ik me nog heel lang kan blijven verbazen over de stilte van de stad.

Gepubliceerd in Dwars door de buurt, oktober 2018.

Aanbevolen Berichten

reactie plaatsen

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

If you agree to these terms, please click here.