‘Laat ik nog eens kijken.’ Het waren de woorden die ik altijd bij me droeg in de jaren dat ik columns schreef voor de buurtkrant van Amsterdam-Oost. In juni 2025 bracht Dwars een speciaal jubileumnummer uit ter ere van het 750-jarig bestaan van Amsterdam.

Ook mijn column werd opgenomen:

Laat ik nog eens kijken

‘Laat ik nog eens kijken.’ Het waren de woorden die ik altijd bij me droeg in de jaren dat ik voor deze krant columns schreef over Amsterdam-Oost. Als ik op de fiets stapte, als ik een rondje om het Nieuwe Diep liep, als ik door een lawaaiige tunnel fietste, als ik op een bouwplaats stond op het Cruquiuseiland of als ik voelde dat er iets veranderd was op een plek maar niet wist wat. Alles gebruikte ik voor mijn columns.

Het kunstwerk ‘Doe iets’ op het spoorwegviaduct bij de Wibautstraat, het gat op de Middenweg dat de vroegere bioscoop onthulde, de schooltuin in het Frankendaelpark. Het werd een ritueel: afstappen van mijn fiets, stilstaan, kijken. Slenteren, struinen, luisteren. Een foto maken, wat woorden opschrijven. Hoe langer ik keek, hoe meer ik zag.

‘Laat ik nog eens kijken,’ zijn de woorden die schrijver en filosoof Iris Murdoch steeds weer laat terugkomen in haar essays waarin ze een antwoord zoekt op grote filosofische vragen: Wat te doen? Hoe te leven? Hoe word je een beter mens? Kijken speelt daarbij een cruciale rol. Volgens Murdoch wordt onze blik vertroebeld door een gerichtheid op onszelf. Die zelfgerichtheid belemmert je om een goed mens te worden. Door je blik naar buiten te richten kun je proberen die zelfgerichtheid te boven te komen.

‘Laat ik nog eens kijken,’ zeg ik tegen mezelf als ik verzonken in gedachten op de fiets zit. De weerspiegeling van de Amsterdamse brug in het slootje bij het Flevopark, de bloesem op het Timorplein, de stoet vrachtschepen in het Amsterdam-Rijnkanaal. Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.

Carolien van Welij
oud-columnist van ‘Dwars door de buurt’ en auteur van Eiland Oost. Amsterdam-Oost in 28 columns.